Trzecia Ewangelia, czyli Ewangelia według świętego Łukasza, stanowi część dwutomowego dzieła Łukaszowego, które obejmuje również Dzieje Apostolskie. Obejmuje 24 rozdziały. Jest napisana znakomitą greką, co wskazuje, że autor był człowiekiem świetnie wykształconym w języku i kulturze hellenistycznej.

W Kol 4, 14 znajdujemy wzmiankę, że Łukasz był lekarzem. Wspomniany jest także w Flm 24 i 2 Tm 4, 11. W Dziejach Apostolskich znajdziemy również fragmenty autobiograficzne, w których opowiada o swych podróżach z Pawłem (16, 10-17; 20, 5-15; 21, 1-18 i 27, 1 – 28, 16). O wyuczonej profesji Łukasza świadczą liczne odniesienia do tematów medycznych oraz słownictwo medyczne, jakie znajdujemy w jego dziele.

Łukasz nazywany bywa również najlepszym historykiem pośród Ewangelistów. Skrupulatnie zbiera źródła dla swego opowiadania i poddaje je krytycznej analizie (por. Łk 1, 1-4). Opisywane wydarzenia stara się zawsze umieścić w kontekście historycznym (por. Łk 2, 1-2; 3, 1-2).

Źródła pozabiblijne dostarczają nam więcej informacji o Trzecim Ewangeliście. W Historii kościelnej Euzebiusza z Cezarei czytamy następujące informacje o Ewangeliście: „Łukasz, który pochodził z Antiochii, z zawodu lekarz, stale towarzyszył Pawłowi, zaś z innymi apostołami spotykał się nie tylko przejściowo, udowodnił, że nauczył się od nich leczenia dusz, a pozostawił nam dwie przez Boga natchnione księgi” (III 4,6). W Prologu antymarcjońskim do Ewangelii św. Łukasza, pochodzącym być może już z końca II w., znajdujemy następujące informacje: „Łukasz – Syryjczyk, rodem z Antiochii, lekarz z zawodu, uczeń apostolski – towarzyszył później Pawłowi aż do jego męczeńskiej śmierci, nieustannie służąc Bogu. Bezżenny i bez dzieci. Napełniony Duchem Świętym zmarł w wieku 84 lat”.

Późniejsi autorzy, np. Epifaniusz z Salaminy czy Jan Chryzostom, sugerują, że Łukasz mógł należeć do grona siedemdziesięciu dwóch uczniów, którym Jezus powierzył misję głoszenia Dobrej Nowiny (por. Łk 10, 1-24).

Ewangelia Łukaszowa jest jedną z Ewangelii synoptycznych. Wykazuje wiele podobieństw do Mk i Mt. Tradycyjna hipoteza mówi o tym, że jako pierwsza z czterech kanonicznych Ewangelii powstała Ewangelia wg św. Marka. Z niej korzystali Mateusz i Łukasz, którzy sięgali jednak również do materiału nieznanego Markowi. Źródło to nazywa się „źródłem Q”. Warto zauważyć, że aż 35% materiału zawartego w Łk jest właściwe jedynie dla tej Ewangelii. Autor mógł korzystać z nieznanych innym Ewangelistom źródeł i relacji naocznych świadków, o czym sam pisze w Prologu (1, 1-4). Warto zauważyć również podobieństwa niektórych perykop do tradycji Janowej (np. Łk 5, 1-11 i J 21, 1-19).

Trzecie miejsce Łk pośród czterech kanonicznych Ewangelii jest poświadczone już przez Fragment Muratoriego ok. r. 170 po Chr.